woensdag 9 april 2014

Wiegwens




Veel te laat, weken na Ronalds dood, besefte ik dat ik Ronald had willen wiegen. Dat ik zijn hoofd in mijn schoot had willen leggen en hem had willen wiegen. Zoals je een klein kind gerust stelt, wiegt totdat het in slaap valt. Ik denk dat ik tegelijkertijd ook mijn lot had gewiegd.
Ja, ik had ons samen willen wiegen.

 

Om het alsnog te doen verbeeldde ik Ronald en mijzelf in stof.

Het is goed zo.
 
 

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen